Madeira, Canarische eilanden, Cabo Verde
Onderweg naar Madeira, my dear...'S middags 4 uur 27 september zijn we vertrokken naar Madeira. Ik had de eer van de eerste nachtwacht. Alles verliep rustig en aangezien er geen wind was, stond de motor bij. De barometerstand loopt op, de windverwachting neemt dus af. 'S avondsde volgende dag steekt er een lopend windje op. We halen een snelheid van zo'n 5,5 a 6 knopen.29 september, het radiobaken van het noordelijkste eiland Porto Santo kunnen we inmiddels peilen. 'S middag een vislijn uitgezet en jawel een Bonito!
Eten..'S avonds 30 september ben ik de eerste die die het vuurtorenlicht van Porto Santo waarneemt. De volgende ochtend hebben we Madeira in zicht en kort daarna knopen we de Buster aan de steiger van Funchal vast. Emiel heeft trek in bananen en komt met iets terug. De komende weken eten we naar alle waarschijnlijkheid bananenbrood, bananentaart, bananen milkshake, bananenpannekoek en banaan bij de koffie.
voor een week of 4
Het volgende eiland wat we aandeden was Palma. Dit is het noordelijkste eiland van de Canarische en een van de mooiste. We zijn op 7 oktober vertrokken en 's morgens 10 oktober liepen we de baai van St. Cruz de la Palmabinnen. Onderweg hadden we de eerste vislijn waarvan alle haken afgebeten waren, waarschijnlijk een haai. De boot hebben we voor een luxe jachtclub neergelegd, waar we gratis van het zwembad gebruik mochten maken.Emiel is druk bezig om een ticket te kopen aangezien de plicht thuis voor hem weer roept.De volgende dag zijn we met een gehuurde auto het eiland gaan bekijken.
Laat dit gedeelte nou net niet groen zijn. 
Onderweg. 
Wel groen
Ageeth was de hoge golven inmiddels meer dan zat en zag het niet zitten ook nog eens eenoceaan over te steken. Die is samen met Emiel terug naar huis gegaan en zou nog terugkomen als we de overkant gehaald hadden.Vanaf dat moment waren we met z'n tweeën.Die avond ging ik voor het eerst scrabbelen met Barry. Ik verloor met vrij groot verschil. De volgende dagen bestonden voornamelijk uit boodschappen doen, zonnen, zwemmen en eten koken.
Hier bereidt Fred "Omelette a la Alfredo"
Nadat we met ons tweeën de draai hadden gevonden hebben we de boeg gekeerd naar Gran Canaria, Puerto Rico. Daar zouden ons een aantal roerige weken te wachten staan.Op 18 oktober vertrokken en geen wind....'S morgens 19 oktober krijgen we Gran Canaria in zicht en om 3 uur in de middag lopen we binnen. Puerto Rico is een betonmassa van appartementen.De volgende dag werd storm voorspeld. Dat bleek achteraf in een glas water.Die dag ontmoetten we Henri en Andrew, 2 Zuid-afrikanen die voor hun baas de boot "Islander" over de wereld zeilden. Ze bleken gek op jonge Klare te zijn. De volgende dag was dat minder.Aangezien dat ook voor mij gold, ben ik overboord gedoken en heb me nuttig gemaakt door het onderwaterschip van alg te bevrijden.
Ouwe Klare jippie jippie jee!! 
Nederlandse bemanning 
Peer en Barry onderweg naar de Kaap Verden.
De tijd dat we met z'n tweeën zijn raakt voorbij. Fred had een vriend van hem voor de reis beloofd dat hij het traject over de oceaan mocht meezeilen. Sjef kwam. Er kwam echter ook nog een duitse dame. Die wilde ook wel mee naar de West Indies. Karla was haar naam en ze kon goed koken. Aangezien Ageeth naar huis was en onze kookkunsten niet van dien aard waren, hebben we ja gezegd.Dat zouden we weten...
Alvorens we naar de Kaap Verden zouden vertrekken leek het ons wel een goed idee om eerst naar het zuidelijkste eiland Gomera te zeilen. Sjef was inmidddels ook aan boord. Wederom weinig wind, wel dolfijnen en een walvis in de verte. De volgende dag komen we aan op Gomera. Kraakhelder water, mooi eiland, vriendelijke mensen. Kartoffelnsalat voor diner.
Toeristische haaienvangst op Gran Canaria. 
Gomera
Na ingeslagen te hebben op Gomera, hebben we het zeil gezet voor de Kaap Verden.Tegen de avond zijn we vertrokken met een flinke wind en een snelheid van zo'n 8 knopen. Toen we onder de invloed van het eiland uitkwamen, viel de wind weg. Sjef en Karla werden al snel zeeziek. Iets waar ik tot op heden nog geen last van had gehad, realiseerde ik me.De wind kwam ook de volgende dag niet door. Het leek erop dat we onze eerste ervaring met de doldrums (paardebreedtes) meemaakten. De paardebreedtes heten trouwens zo, omdat men vroeger bij windstilte de levende have begon op te eten, teneinde scheurbuik te voorkomen.Men was door windstilte wel genoodzaakt! De paardekoppen werden dan overboord gegooid.
Op weg naar de Kaap Verden verzeild geraakt in de doldrums.
Positiebepalen op zeehet raakt meer en meer bewolkt. Uiteindelijk komen de KaapVerden in zicht. Vergezeld door dolfijnen varen we de haven van Mindelo binnen. Er staat en gierdende wind en de klok gaat 2 uur verder. Negen dagen hebben we er over gedaan. Hoewel Cao Verde vertaald betekent Groene Kaap, is hier weinig meer van over. Het heeft op dit eiland inmiddels al 8 jaar niet meer geregend.De bevolking leeft in armoede. Waterzuiveringsinstallaties staan door gebrek aan water en deskundige bedieningsmensen stil. Ze zijn betaald met o.a. nederlands ontwikkelingsgeld. Op de markt is het vechten om een kleine verse tomaat. Hier besluiten we snel weg te gaan. Na de kwalificatiewedstrijd Nederland-Frankrijk (toen nog met Platini) via de wereldomroep te hebben beluisterd,zijn we naar bed gegaan. De volgende morgen nog wat gesurfd, het anker opgetrokken, zeilen bijgezet en weggegaan, koers Barbados.
Mindelo haven 
De stad Mindelo 
De markt